Marinó G. Njálsson, fyrrverandi stjórnarmaður og meðstofnandi Hagsmunasamtaka Heimilanna, og félagar hans í téðum samtökum firrtust við lítilli skopmynd sem ég birti í dag.
Að mestu leiti eru þetta fyndin og yfirdrifin viðbrögð, en ég sá mig þó knúinn til að svara örlítið fyrir mig á bloggi Marinós, þar sem hann birti þar eftirfarandi athugasemd:
Loks finnst mér merkileg túlkun Henrýs Þórs að ég missi rétt minn til friðhelgi einkalífs við það að vera bloggari. Þá hlýtur hann ekki að njóta þess heldur. Ég sé ekki neinn mun á þjóðfélagsrýni hans og þeirra sem blogga.
Hér er mitt svar:
Marinó beinir því til mín að enginn munur sé á bloggi og því sem ég geri. Sem er auðvitað rétt, enda hef ég aldrei titlað mig annað en skrípóbloggara, sbr. Facebook síðu.
Af hluttekningu með honum, og hans opinberunum, skal ég útlista mín mál, því mér finnst það svo sjálfsagt.
Svo það upplýsist hér með þá var ég nánast skuldlaus við hrun, um 200 þúsund krónu skuldabréf hjá Byr Sparisjóði, sem stóð seinast þegar ég vissi í 120þúsund krónum, og einhver nokkur hundruð þúsund í bílaláni á 2003 árgerð af Nissan Almera. Lán sem fór mest upp fyrir 800 þúsund en stendur kringum 300 þúsund eftir meðferð dómskerfisins, útkoma sem ég er mjög sáttur við. Átti kringum 300 þúsund krónur á venjulegum verðtryggðum reikningi við hrun.
Ég er þriggja barna faðir en hef alla tíð leigt mér húsnæði þar sem ég átti ekki innistæðu fyrir útborgun í íbúð. Ég hafði þegar mest var 5 störf í einu, ég vann í þjónustuveri hjá Íslandspósti hf., skúraði hæð á Heilsugæslunni á Akureyri á kvöldin, fyllti á kæla í verslunum fyrir Vífilfell um helgar, gerði vefsíður í verktakavinnu, og stundaði mitt skrípó. Mestu skakkaföll sem ég varð fyrir við hrun var að störfin tíndust utan af mér að því marki að á skattkorti mínu í dag eru ónýttar 120þúsund krónur, sem hefði verið óhugsandi fyrir nokkrum árum. Þó get ég glatt lesendur með því að ég er kominn í frábært starf í dag, mér og mínum til heilla.
Í þessari útlistun felst þó enginn áfellisdómur yfir þeim sem tóku lán þegar það var hægt og leituðust við að eignast sitt eigið húsnæði. Enda held ég að menn geti hæglega fundið mikla samúð í mínum verkum með skuldurum, og þeim sem leitast við að eignast húsnæði. TIl dæmis:
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/31/forsendur/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/30/vinglar/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/27/borga-borga/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/10/enn-einn-bjargvaetur/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/8/utblastur/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/4/thessi-stjorn-er-ekki-fyrir-millistett/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/3/bankinn-thinn/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/10/2/ekki-meiri-roluhatt/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/9/28/johanna-berst-vid-fataekt/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/9/22/oislenskt/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/9/17/litla-jafnadarmannshjartad/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/9/5/seint-illa-og-helst-ekki-neitt/
http://www.dv.is/gula_pressan/2010/8/30/vidskiptavild/
Og þetta eru bara myndir undanfarinna þriggja mánuða, tæpra. Hefði einhver ykkar fylgst með myndunum mínum, þá hefðuð þið tekið eftir þeim mun fleirum.
Það er nefnilega ekki þannig að maður þurfi sjálfur að vera lamaður til að kenna í brjósti og hafa samkennd með þeim sem lenda í bílslysum.
Ég hef gert eina skopmynd á dag síðan 15. nóvember 2008, og ykkur félögum í Hagsmunasamtökum Heimilanna hlotnast sá vafasami heiður að eiga einhver þau ergilegustu viðbrögð sem ég hef fengið.
Og svo ég reyni aðeins að hjálpa þér að lesa í sjálfa myndina, sem þið félagar eruð að missa ykkur út af, þá er djókurinn ekki að bloggarar megi eiga von á fyrirvaralausum úttektum á sínum skuldamálum, heldur að bloggarar telji sig hafa siðferðislega yfirburði gagnvart öðru fólki í almennri umræðu.
Eitthvað sem þú hefur séð ástæðu til að taka sérstaklega til þín.
